وقتي ريشه هاي محكمي داشته باشه
خوب ، رشد ميكنه.
هم تنومند تر ميشه ، هم پُر شاخ و برگ تر .
اين رو وقتي ميشه حس كرد كه ببيني
تا ساعت يك شب ، داري لباساي فرداي جيگرت رو
اتو ميكني و خواب حاليت نيست .
اين رو وقتي ميشه فهميد كه ببيني
تا ساعت دو شب ، داري واسه عسلت ، پرتقال و
نارنگيِ مهدكودكِ فرداش رو آماده ميكني و
با چشمهاي سرخ و خيس ، همه ي سفيدي هاي
گَس و تلخِ پرتقال و نارنگي رو جدا ميكني .
از چيز تازه اي حرف نميزنم …
از ريشه ي عميق و تنه ي تنومند و شاخه هاي پُر برگ و بارِ عشق،
حرف ميزنم ….
Speak softly love …
Comment by mahnazsalehi — November 17, 2007 @ 8:49 pm
خوش به حال عسلت
واقعا بايد به اين پدر افتخار كنه
من به خودم مي بالم وقتي مي بينم پدرهاي بامحبتي مثل شما را و ديدم بچه هايي كه حسرت ..
Comment by ستايش — November 18, 2007 @ 7:18 am
آقاي صالحي وقتي خانم كوچولوتون بزرگتر شد و خوندن ياد گرفت اين پستتون رو حتما بهش نشون بدين. نه به اين خاطر كه بدونه براش چه كارايي كردين به اين دليل كه دختراي اسفندي به اين عشق پدرشون نياز دارن… نوشته هاتون رو خيلي دوست دارم ولي اين يه چيز ديگه بود
Comment by ساناز — November 18, 2007 @ 7:41 am
بعضي ها بهونه زندگي ان
Comment by بعضي ها — November 18, 2007 @ 8:26 am
بعضي ها اين پستشون اختصاص داره به بعضي ها
Comment by بعضي ها — November 18, 2007 @ 8:28 am
واااااااااااااااااای یعنی انقدر سخته ریشه ها رو سفت کردن؟ نگو میترسن بقیه
Comment by تیستو سبز انگشتی — November 18, 2007 @ 8:29 am
ما هم مي گيم هميشه پايدار باشه
Comment by roze — November 18, 2007 @ 1:23 pm
من روعجيب ياد نارملاي خودم انداخت اين نوشته اتان.
Comment by بيتا — November 18, 2007 @ 9:35 pm