آره دقیقا همین حس رو داره، به همین خاطره که ما حتی تلفنمون caller Id نداره چه برسه به منشی…چون اینطوری با خودمون فکر میکنیم که شاید کسی زنگ زده و خب نه شماره اش افتاده نه میتونسته پیغام بذاره.
گاهی آدم برای اینکه نسوزه باید یه کم به خودش سختی بده
Comment by تیستو سبز انگشتی — January 5, 2008 @ 2:30 pm
و از آن سوی سیمها تنها سکوت است که جاریست.
تو ای مرد تنها در انتظار چه هستی؟
به چه امید بسته ای؟ به کسی که تو را بجوید؟
چنین شخصی در کنارت بوده است تمام این هفت روز و هفت شب را.
زندگی التماس بودن است در روزمرگی دنیا
و دستهای بارانی من و تو که از نژاد گریه و اشکیم
بسوی یکتای عالم
ملتمسانه آفتاب می طلبد
خدایا قلبم را آرامشی عطا کن
تا اول خود بعد شگفتیهای خلقتت را به باور بنشینم.
و ببوسم دست مهربان هرچه شرافت و مردانگی است
سبز باشید
نوشته هاتون خيلي قشنگه
يه حس خوبي داره مثله بارون توي آب
ممنون از پ-البرز كه من و با وبلگتون
آشنا كرد
موفق باشيد
هیچ پیغامی نیست و می انگاری که زیر آوار خاطرات خاک شده ای زنده به گور … کسی چه می داند شاید دنیای حرف گویای راز دل نبوده است پس چه چیز گویاتر از سکوت …
بهترین نظر برای نوشته قبلی
رها
اشکهایم توام است با بوسه ی او و بوی عطرم
کاش عطرم را عوض کرده بودم
لعنتی بوی عطرم
Comment by alisalehi — January 5, 2008 @ 7:34 am
البته اينو بايد اضافه كنم كه زنده زنده مي سوزي و مي ميري
Comment by roze — January 5, 2008 @ 11:52 am
آره دقیقا همین حس رو داره، به همین خاطره که ما حتی تلفنمون caller Id نداره چه برسه به منشی…چون اینطوری با خودمون فکر میکنیم که شاید کسی زنگ زده و خب نه شماره اش افتاده نه میتونسته پیغام بذاره.
گاهی آدم برای اینکه نسوزه باید یه کم به خودش سختی بده
Comment by تیستو سبز انگشتی — January 5, 2008 @ 2:30 pm
اونايي كه دوستتون دارن مي دونستن نيستين براي همين زنگ نزدن…
Comment by ساناز — January 5, 2008 @ 3:12 pm
و از آن سوی سیمها تنها سکوت است که جاریست.
تو ای مرد تنها در انتظار چه هستی؟
به چه امید بسته ای؟ به کسی که تو را بجوید؟
چنین شخصی در کنارت بوده است تمام این هفت روز و هفت شب را.
Comment by شاهین — January 5, 2008 @ 6:05 pm
انسانها با همند و همه از تنهايي در حال مرگ
Comment by ستايش — January 6, 2008 @ 7:42 am
کاش خطم در دسترس نبود/ تا نمیفهمیدم که نولدم را از یاد برده ای…
Comment by majid — January 6, 2008 @ 11:39 am
زندگی التماس بودن است در روزمرگی دنیا
و دستهای بارانی من و تو که از نژاد گریه و اشکیم
بسوی یکتای عالم
ملتمسانه آفتاب می طلبد
خدایا قلبم را آرامشی عطا کن
تا اول خود بعد شگفتیهای خلقتت را به باور بنشینم.
و ببوسم دست مهربان هرچه شرافت و مردانگی است
سبز باشید
نوشته هاتون خيلي قشنگه
يه حس خوبي داره مثله بارون توي آب
ممنون از پ-البرز كه من و با وبلگتون
آشنا كرد
موفق باشيد
Comment by ستايش — January 6, 2008 @ 2:26 pm
هیچ پیغامی نیست و می انگاری که زیر آوار خاطرات خاک شده ای زنده به گور … کسی چه می داند شاید دنیای حرف گویای راز دل نبوده است پس چه چیز گویاتر از سکوت …
Comment by مونا — January 6, 2008 @ 8:10 pm
You have no messages!
you are nat alive!
you are died!
tanks!!!
Comment by رها — January 7, 2008 @ 4:14 pm
salam … Chi begam?
Comment by Shamim — January 14, 2008 @ 1:27 pm